Îni pare bine cã te cunose

   Claudia, 4 jaar oud, woont samen met vele andere jongens en meisjes in een tehuis in Constanta, een stad in Roemenië. Neen, Claudia is geen wees. Vader is gestorven, moeder is na een zwaar ongeval met een depressie in het ziekenhuis. De oude grootmoeder heeft noch de kracht noch het geld om voor de opvoeding in te staan…
 roemenie1.tif (765901 bytes)
een spannend moment op de luchthaven....

zonniger

   Eén van de schrijnende gevallen in “Casa de Copeii Scolari”. Alleen, het leven van Claudia is er sinds vorige zomer heel wat zonniger op geworden. Claudia verbleef vorige zomervakantie 2 volle maanden in Blanden, bij de familie Ackermans.

Ivo Ackermans vertelt: 'wij hadden er al enkele trips naar Roemenië opzitten, nog voor de val van Ceausescu. Nadien kwamen we dan in contact met de organisatie “Hulp aan Casa de Copii de Scolari Roemenië”. Deze organisatie bekommert zich om het lot van de tehuiskinderen in Roemenië. Zo stuurt de organisatie elk jaar een 100 tal kinderen en een tiental begeleiders voor één of twee maanden naar België.'

En zo kregen we via deze organisatie, de kleine Claudia op vakantie. Het klikte meteen. Boeiend om te zien, hoe kinderen de taalbarrière moeiteloos omzeilen. Het was in die mate een succes dat we moeilijk een jaar konden wachten om haar weer te zien dus…zijn we met de paasvakantie met een mobilhome naar Roemenië teruggeweest.

Een boeiende evaring blijkbaar, want Ivo gaat enthousiast verder: 'ja, er is heel wat veranderd ginder sinds de val van het communistische regime. Vooral in de steden dan, waar de rijken ongegeneerd en graag met hun rijkdom te koop lopen. Maar in de dorpen vindt men nog altijd de echt middeleeuwse toestanden. Mensen die echt voor alles op zichzelf aangewezen zijn, zelf voor al het eigen voedsel zorgen, zelf zeep zieden enz…Neen, echt veel vooruitgang is er nog niet te merken. Via onze eerdere reizen, de briefwisseling met familie van Claudia en leden van de organisatie hadden we verschillende contactadressen. Maar het onthaal dat we ginder kregen! Het weinige dat deze mensen hebben, wilden ze absoluut met ons delen. We mochten bijna niet meer in onze nochtans comfortabele mobilhome slapen!'

Dus Claudia komt terug? 'Dat is wel de bedoeling, ja. Trouwens, de meeste opvanggezinnen vragen jaarlijks “hun” kind terug. Er zijn er al bij die al lang volwassen zijn, en nog komen!'

Maakt men de situatie niet erger als men zo'n kind eens éénmalig laat proeven van onze overdaad? 'Neen, zelfs als de vakantie éénmalig was, dan nog krijgen deze kinderen heel wat mee. Wees daar maar van overtuigd.'

Zijn er contactgezinnen genoeg? 'Helaas, daar wringt het schoentje. Bijna de helft van de kinderen moet noodgedwongen ginder blijven bij gebrek aan opvanggezinnen. Concreet zoeken we opvanggezinnen voor 200 kinderen en voor één begeleider per 10 kinderen, en dat voor de duur van één of twee maanden. De organisatie is zeer soepel en doet zijn best om aan de verlangens van de opvanggezinnen tegemoet te komen, bvb. wat de leeftijd van de gast betreft. De kinderen variëren in leeftijd van 4 tot 18 jaar.'

Je vermoedt dat er nog kandidaat gezinnen zijn? 'Het is vooral een kwestie van de eerste stap durven zetten. En dat weet ik wel zeker: als je ziet wat je allemaal kan geven en wat je terugkrijgt als, met een groot woord, “meerwaarde” in je leven, dan heb je spijt dat je niet eerder meedeed.'

de eerste stap.

   We kunnen hier nog veel schrijven. Maar eventueel geïnteresseerden kunnen beter zelf eens contact opnemen met de familie Ackermans-Mariën, Interleuvenstraat 30 in Blanden. Tel: 40.16.68

Misschien kan je dan volgende zomer ook zeggen: “Îni pare bine cã te cunose”, prettig je te leren kennen.

roemenie2.tif (969057 bytes)
....maar het ijs was gauw gebroken....